Een religie,want koning Voetbal heeft godenzonen en
discipelen, die wekelijks bijeenkomen in voetbaltempels,
waar meer gebeden en gevloekt wordt dan waar ook.
Het Wij-gevoel, i shier groot. Elk weekend start er een
smeekbede voor punten. Onderweg van en naar de match
wordt het openbaar vervoer, in een spirituele ontlading,
verbouwd. Handen ten hemel geheven,wordt er diep naar
de middenstip gebogen in een samenzang rond en op
de velden, in kantines en kroegen na afloop.
Kreten als: ‘Jezus wat een trap, tackle of treffer!’
En ’Christus wat een redding of sliding!’, golven van de tribunes.
Terwijl de kankerwoorden al meteen na de tos over iedereen
en alles neerdalen, laat men in blessuretijd ook veel
schietbedjes voor een beter resultaat los.
Als de volgelingen hun toegewijde vuisten ballen en er op
los gooien en slaan, om de tegenstander en diens tempel
tot de grondvesten af te breken, weten zij:
volgende week zijn wij aan de beurt.
Ik ben geen hooligan of vandaal, wil geen bloed aan de paal,
maar pak als supporter van mijn zoontje op zaterdag steevast
mijn toeter, muts en clubsjaal, want vandaag gaan Wij met
de winst aan de haal.
