Biertje? Anyone? Neem wel even je eigen beker mee.

6 juli 2010. Ik krijg een brief van DUO waarin ze melden dat ze mijn inschrijving voor de School voor Journalistiek afwijzen. Reden?
Deze fijne organisatie had mijn papieren niet ontvangen. Wat krijg je dan? Juist, ze wijzen je gewoon af, om er dan nog even bij te vertellen dat je ook niet aan andere lotingen deel kan nemen. On-voor-stel-baar. Maar het was degelijk zo. De opleiding waar ik eigenlijk al gewoon naar toe kon, was weer even net zo ver weg als toen ik in de grote sporthal mijn selectietoets maakte.
Na een orkaan van woede, bel ik zoveel mogelijk instanties op die me kunnen helpen met mijn bezwaarschrift. Want dat was het enige wat ik nog kon doen. Bezwaar aantekenen. (Vandaar die woede, hmhm.) Na heel veel stalk sessies met Bezwaar en Beroep, en hulp van de SvJ zelf krijg ik na ZES weken, de uitslag. ”De termijn overschrijding is verschoonbaar”, of zoiets. Mijn bezwaar was in ieder geval gegrond verklaard. Precies een week voor het Introkamp in Baarn werd ik dan ook alsnog ingeloot, en kon dus op het nippertje mee naar Baarn.
Want ookal stond Lowlands op het programma, Baarn, daar wilde ik heen. Hoe dan ook. Dus daar zat ik dan in de auto, zeiknat, wallen van hier tot Tokio en met nog vers alcohol in het bloed van dat ene festival. Toen ik eenmaal aangekomen was bleek het allemaal nog wel mee te vallen. Onze tent stond al, en er zaten toch ook enigszins boeiende mensen in mijn klas, en ik had een mama met een hele goede muzieksmaak, ook niet verkeerd. Na wat kennismaking spelletjes, (gaap, gaap) was het tijd voor voedsel. Brutaal als een journalist moet zijn gingen we 2x (!) eten halen. Dat mocht natuurlijk helmaal niet. Want in Nigeria heerst een gigantische hongersnood waar geen enkel medium het over heeft. Oh nee, het had met geld te maken, dat was het. Het avond programma was aardig. Niemand minder dan Rik van Westerlaken (NOS) kwam ons vertellen over ervaringen uit het vak. Daarna was het tijd, voor dat uitermate gevaarlijke gif. Alcohol. Want € 1,25 voor een biertje, dat wil wel. Dat ging overigens alleen op voor linkse boomknuffelaars die er behoefte aan hadden om hun beker elke keer netjes in te leveren, anders werd het zo ineens € 2,50. Het dubbele dus, milieubelasting op kamp jongens. Leve het komende kabinet. Voor de rest werd het een avond die je je wel ongeveer kunt voorstellen, veel drank, geile pubers en slap gelul, ook werd er gedanst, de eerste avond nog wat stijf in groepjes, kindjes toch.
Op de tweede dag van het kamp werden we om acht uur gewekt met een te irritante megafoon inclusief waterpistool en cameraploeg. Fijn. Katers hadden we natuurlijk niet, ben je gek. De dag volgde met spelletjes over journalistieke en politieke kennis, touw trekken, strippen voor bonuspunten en nog meer van die onzin. Leuk was het, vooral achteraf. De avond had hetzelfde programma als de avond er voor, behalve dat we stukjes moesten opvoeren waar ik verder maar over zwijg.
Dan de donderdag, want op donderdag was het tijd voor het ‘’oh zo legendarische bootfeest.’’
Het bootfeest dat bekend staat als een uiterst vulgair feestje. Dat viel mee, gezellig was het en dronken ja, dat werden we wel, dat schijnt zo te gaan bij studenten, ga ik verder akkoord mee.
Ook schijn ik iets te vaak mensen van dat gezellige krantje te hebben gesproken, die later meldde dat ik de nieuwe Jeroen Pauw ging worden, maar dan nog arroganter en niet voor de VARA. Wat een grap.
Toen ik vrijdagochtend wakker werd was de schade beperkt, de paracetamol tabletten die ik diep in de nacht al ingenomen had deden in ieder geval hun werk. Brak, dat waren we wel. En dan moesten we dan ook nog onze startdag meemaken, tjonge jonge. Kennis gemaakt met de Mediatheek, docenten, en het linkse opperhoofd Pieter Broertjes. De borrel, die hebben we gelaten voor wat het was.
En er zijn mensen in klas 14 die het gaan maken, ik zeg het je maar vast.