Farizeeër

Eigenlijk wilde ik geen woorden vuil maken aan de beschamende koehandel rond de gedwongen terugkeer van Mauro naar Angola. Iedereen weet dat minister Leers heel simpel gebruik had kunnen maken van zijn discretionaire bevoegdheid om deze jongen in Nederland en bij zijn pleegouders te houden. Verschillende rechtsgeleerden hebben dat deze week haarfijn uitgelegd in de ‘Volkskrant’. Geen weldenkend mens had daar bezwaren tegen gemaakt. Maar dat wil die man niet. Die Leers is pas geleden al op het matje geweest bij Wilders en daar had hij geen zin meer in. Hij wil nu laten zien dat hij echt haren op zijn tanden heeft. En daarom moet Mauro weg. Wat een pech heeft die man de laatste tijd gehad. Een paar jaar geleden zijn pensioen en burgemeesterschap verspeeld door gesjoemel met een vakantiewoning in Bulgarije. Dus moest hij wel blijven werken. Dan maar minister worden, maar weer niet op tijd beseffen in wat voor wespennest hij zich ging steken. En wat een krokodillentranen zijn er deze week in het CDA niet vergoten om deze jongen. Dus verwachtte iedereen dat het wel eens een spannend congres zou kunnen worden. Ik niet! Ik ken die club zo onderhand wel. Grote woorden, zelden er naar handelen. Het schijnt dat 3% van de achterban van deze club nog vertrouwen heeft in voorman Maxime Verhagen. Vind ik nog veel. Maar waarom handhaven ze zo’n man dan? En alweer twee dissidenten. En weer die Ferrier en Koppejan. Ik zie het stel indertijd bij de kabinetsformatie nog zo voor me. Dagelijks op televisie draaien en wurmen. Maar de uitkomst stond natuurlijk allang vast. Mevrouw Ferrier is al weer aan het aarzelen en probeert deze schande met een studievisum te verdoezelen. En Koppejan gaat ook akkoord met zo’n soort oplossing. Wedden! Hoewel ik de wanhoop van die jongen begrijp, hoop ik dat hij dit gaat weigeren. Je wil toch niet het onderwerp zijn van zo’n blamerende koehandel? Maar hij heeft natuurlijk geen keus. Kijk de zaak is duidelijk. Het CDA wil aan de de macht blijven, al slinkt de achterban dagelijks, en is daarvoor tot veel bereid. Op de knieën voor Wilders en daarvoor een vriendelijke, bescheiden jongen, die geen vlieg kwaad doet en een sieraad is voor onze multiculturele samenleving, zijn pleeggezin en het land uitzetten. Wat ben je dan dapper! En wat was de slogan van het CDA ook al weer? ‘Het gezin is de hoeksteen van onze samenleving’! Ja ja! Als het maar niet aan hun macht tornt. Als het niet zo intens schrijnend was kon ik nog wel lachen om dit soort draaiende figuren. Maar goed. Wilders is de baas en Leers zijn slaaf. Maar dat wisten we al! Daarom wilde ik over deze zaak ook niets schrijven. Tot het moment dat ik Henk Bleker bij Pauw en Witteman een briefje zag schrijven, dat hij naar Mauro toeschoof. Hij mocht met zijn moeder  wel even met hem mee naar Twente-PSV. En dan wel wegwezen. Eerst murmelen dat hij Mauro zo’n geweldig aardige jongen vond en wat zijn privé betrof, wel mocht blijven. Maar dat regels nu eenmaal regels zijn en gehandhaafd dienen te worden. Dus het land uit! Hij werd door schrijver Bart Chabot nog fijntjes gewezen op de rol van de farizeeën in de Bijbel. Maar hij bleef bij de regeltjes. Toen schreef hij dat briefje aan die jongen. De onthutste Mauro weigerde natuurlijk. Zelden zo’n gaaf voorbeeld van een farizeeër gezien.
Door Roeland Wels