|
|
Door Redactie Armelo.nl, op 5 februari 2012  Ik herinner me nog als de dag van gisteren het gevoel van ongeloof en verbijstering, toen de heren van Kooten en de Bie in een uitzending meedeelden dat zij zouden stoppen met hun wekelijkse “Keek op de Week’. Hoe moest het nu verder op de zondagavond? Er was bij mij, als bij veel anderen, een gewoonte ingesleten. Om zeven uur ‘Studio sport’, om acht uur het journaal en daarna ‘Keek op de week’. Je wist al jaren niet beter. Het weekend beëindigen en de nieuwe week beginnen met de onnavolgbare humor en satire van dit tweetal. Eigenlijk is het ook nooit meer goed gekomen met die zondagavond. Veertig jaar werkten de twee samen in o.a. Hadimassa, Het Gat van Nederland, het Simplistisch verbond en tenslotte ‘Keek op de week’. Ze verrijkten onze taal met veel zelfverzonnen woorden (Regelneef, doemdenken) en typetjes, die hun gelijke in televisieland niet kennen. De vieze man, Jacobse en van Es, de gebroeders Temmes, burgemeester van der Vaart en wethouder Hekking van Juinen, Cor en Cock van der Laak (kritisch AVRO-lid) en ga zo maar door. Ik hoef voor de kenners de eindeloze rij typetjes van dit illustere duo hier niet te herhalen. Ze zitten in ons hart gegrift. Na hun afscheid hebben verschillende cabaretiers nog wel satirische programma bedacht, maar nooit het niveau gehaald van van Kooten en de Bie. Ook wel logisch. Alles moet nu sneller en de kijkcijfers zijn moordend. Geen onmiddellijk succes en het wordt genadeloos van de buis gehaald. De mallotigheid van netmanagers bestond in de tijd de van de Heren nog niet. Zij hebben veertig jaar lang dagelijks kunnen werken en slijpen aan hun sketches samen met ‘meestergrimeur’ Arjen van der Grijn. Nooit voelden zij de behoefte de ‘bekende Nederlanders’ uit te hangen door van programma naar programma te shoppen. Nooit in een spel- of praatprogramma geweest of bij een lullig quizje de lolbroeken uitgehangen. Geen behoefte aan. Het is nog wel geprobeerd om opvolgers te vinden. Jiskefet, Draadstaal, Koefnoen. Allemaal heel leuk hoor.
Lees meer >> ‘Van Kooten en De Bie’
Door Redactie Armelo.nl, op 19 januari 2012  Voor deze historische column maken we een uitstapje aan Ermelo, iets dat we dit jaar vaker zullen doen. Psychiatrisch Ziekenhuis Veldwijk bestaat namelijk 125 jaar. Je zou bijna vergeten dat er een tijd was waarin en nog geen psychiatrische zorg was, maar ook die tijd is er geweest. Heel vroeger, de tijd voor Veldwijk, werden geesteszieken opgenomen in zogenaamde ‘dolhuizen’, de voorloper van de psychiatrische centra. Hoewel opname en verblijf in een ziekenhuis nooit leuk is waren de ‘dolhuizen’ wel heel erg. Je moet je voorstellen dat tientallen zwaardgestoorde mensen in een grote zaal door elkaar liepen met een minimum aan zorg. Er waren geen medicijnen dus afwijkend gedrag was eerder regel dan uitzondering en iedereen schreeuwde door elkaar. De penetrante geur van urine en ontlasting was overheersend aanwezig en geweld was aan de orde van de dag. Een paar sterke broeders zorgden voor de handhaving van de orde en tucht en verstrekten eten. Extreem agressieve mensen werden vastgebonden of geketend, dat was het dan ook zo’n beetje. Geen wonder dat de mensen er niet oud werden.Rond 1860 werd men zich steeds meer bewust van de maatschappelijke verantwoordelijkheid ten opzichte van deze groep zieken en dit kwam vooral vanuit de protestantse kerken. Lucas Lindeboom, predikant uit Zwolle was een van deze mensen en werd medeoprichter van Veldwijk. Hij was voorzitter van de Christelijke Verzorging van Krankzinnigen en Zenuwlijders, de vereniging die Veldwijk exploiteerde. ‘Als zorg niet geboden kan worden door ouders of familie, doen wij het’, stelde hij daadkrachtig. De oude psychiatrische gestichten bestonden uit grote paviljoens waar een huisvader en moeder de scepter zwaaiden en zorg boden. Die zorg bestond vooral uit huisvesting en voeding en men probeerde de patiënten in het gareel te houden. Omdat er geen medicijnen waren werd vaak zware arbeid aangeboden om de mensen uit te putten en moe te laten worden, dan waren ze beter te handhaven.
Lees meer >> ‘Veldwijk 125 jaar’
Door Redactie Armelo.nl, op 1 januari 2012 De dagen lengen zich
wij lopen door het bos, zijn ingetogen
bladeren zijn nu nog knoppen
straks vangen zij het licht
het is koud maar ons ogenblik is open
achter ons verdwijnen bomen in het woud
voor ons ontvouwen zich de duinen
de geur van hout heeft zich genesteld in je haar
in je kleren vind ik sporen van december
op je broek wat poedersuiker en
in je trui een vergeten draadje goud
Door geert Zomer
Door Redactie Armelo.nl, op 28 december 2011  We zijn een volk van tradities en hangen erg aan onze gebruiken. Dat is goed te zien in de maand december waarin Sinterklaas en de Kerstviering om de grootste aandacht strijden. Dat wordt nog overtroffen door de oudejaarsgebruiken die zich na de Kerstviering manifesteren; oliebollen, vuurwerk en champagne vormen al decennia lang de ingrediënten voor een geslaagde oud- en nieuw viering. Waar komen deze tradities vandaan?
We beginnen bij de oliebollen. Volgens de overlevering bakten de Germanen vette deegwaren ik kokende olie en offerden deze aan de Godin Perchta. Dit om zich tegen het scherpe zwaard van de Godin te beschermen. Een ander verhaal verteld dat de oliebollen min of meer per ongeluk zijn uitgevonden tijdens het beleg van Haarlem door de Spanjaarden. De vrouwen in de belegerde stad hadden geen tijd om te koken en bakten hun deeg snel even in de hete olie, die daarna als wapen tegen de Spanjaarden werd ingezet. Het meest waarschijnlijk is echter dat de traditie van oliebollen is meegenomen door Portugese Joden die in de Middeleeuwen naar Nederland kwamen. In Portugal waren gebakken oliekoeken in combinatie met gedroogde zuidvruchten populair en deze traditie werd hier overgenomen. Dit ook, omdat men na de vastenperiode (tussen St. Maarten en de Kerst) behoefte had aan stevig en calorierijk voedsel.
De traditie van het ontkurken en drinken van Champagne komt natuurlijk uit Frankrijk waar deze drank bij uitstek bij feestelijke gelegenheden wordt geschonken. Het vuurwerk komt uit China waar het bij de jaarwisseling wordt afgestoken om boze geesten te verdrijven. Tegenwoordig is er zoveel vuurwerk dat het eerder boze geesten lijkt aan te trekken want elk jaar zijn er veel ongelukken te betreuren.
Lees meer >> ‘Kleine geschiedenis van oudejaarsgebruiken’
Door Redactie Armelo.nl, op 25 december 2011 Schaduwen dansen op muren
schimmen gevangen in klei
woorden stromen in beelden
getekend verleden in houtskool en krijt
voel de adem van God in dit oude verblijf
een engel raakt vluchtig een snaar
in ’t Klooster is niets wat het lijkt
in deze geheimplaats blijkt alles mysterie,
een raadsel in stenen en tijd
Geert Zomer
Door Redactie Armelo.nl, op 11 december 2011  Een van de weinige dingen waar ik altijd erg tegenop zie, is mijn halfjaarlijks bezoek aan de tandarts. Ik smokkel daar dus mee, zodat het altijd wel iets meer wordt dan dat halve jaar. Waarom dat nou is weet ik eigenlijk niet, want in al de jaren dat ik hem visiteer heeft hij mij nog nooit noemenswaardige pijn bezorgd. En hij heeft er in al die tijd lustig op los geboord. Ik weet nog precies, hoe ik voor het eerst met knikkende knieën bij hem kwam. Er was een flink stuk van een kies afgebroken door iets hards in een krentenbol. Ik was al jaren niet meer bij een tandarts geweest, want mijn gebit had het tot dan toe aardig volgehouden, maar nu moest het. Het bleek toendertijd nog niet zo eenvoudig om een tandarts te vinden. Tenslotte belde ik zijn praktijk kon na een week terecht. Nog een week vrijheid en dan zou het noodlot mij treffen. Toen ik in de stoel lag vertelde ik mijn probleem. Hij knikte en zei alleen: “Ik zal even kijken”. Na een nauwkeurig onderzoek, deed hij zijn mondkapje naar beneden en zei: “Ik zal uw gebit eerst geheel renoveren. Dat is heel hard nodig. We zullen dat in vier keren doen. Eerst links boven, rechtsboven, linksonder en tenslotte rechtsonder. Dan komen we de afgebroken kies vanzelf tegen. U moet nu wel meteen een afspraak maken met mijn assistente”. Dan kun je natuurlijk niet meer zeggen: “Ik kom alleen voor die afgebroken kies”. Zijn woorden boden die ruimte niet. Ik heb de afspraken gemaakt en de man is toen rustig en vakkundig met de renovatie begonnen. Eerst wel even een verdovingsspuit en na een hoop gekras, gegier en vullen was het voorbij. Niets gevoeld. En toch de volgende keer weer met loden schoenen er heen. Wat is dat toch? Ooit had ik ook vliegangst, maar dat is gelukkig verdwenen, zodat ik nu vrolijk een vliegtuig binnenstap. Maar de tandarts! Dat blijft hangen.
Lees meer >> ‘Tanden’
Door Redactie Armelo.nl, op 10 december 2011  Het is aardig eens terug te kijken naar kerstgebruiken uit het verleden en we gaan daarvoor terug naar de tijd waarin de Friezen en Franken in de toenmalige Lage Landen (Nederland bestond nog niet als Staat) rondstapten. Voor hen was het een openbaring dat eind december de dagen weer gingen lengen en het langer licht bleef. Het is daarom min of meer logisch dat, juist die donkere periode van het jaar, het een feestelijke tijd werd. Waarschijnlijk werd dat gevierd met het aanroepen van de Goden en het eten van voedsel dat men speciaal voor die gelegenheid had bewaard. Toen zendelingen als Bonifatius en Willibrordus het evangelie verkondigen en de bewoners van het land gingen kerstenen raakten die oude gebruiken langzamerhand in onbruik en werden er nieuwe, ‘christelijke’ elementen toegevoegd. De komst van Christus symboliseerde de komst van het licht en zo werd het moderne kerstfeest een feit. Dat ging natuurlijk niet in een paar decennia, er gingen eeuwen overheen.
Ook Romeinse tradities, zoals het gebruik van kransen, vonden hun toepassing en hieruit ontstond bijvoorbeeld het gebruik van een kerstkrans. Het versieren van bomen met bollen en ballen past hier eveneens in. Het is een teken van rijkdom en overvloed en komt vanuit de vroege historie. De eerste kerstballen waren symbolen voor appels en fruit dat ter ere van het feest in een boom werden gehangen. Die boom kwam overigens vanuit Duitsland naar de rest van de wereld, maar was in vorige eeuwen nog lang geen algemeen gebruik. Lees meer >> ‘Kerst in oude tijden’
Door Redactie Armelo.nl, op 4 december 2011 Lang geleden stroomde er een beekje
Herderewich lag verscholen in het woud
mensen woonden eenvoudig in overleg met goden
het beekje hun bron, haar water hun goud
Dirkje Kuik zag dit in haar dromen
toen zij in de kapel haar werken toonde
is er niet veel volk gekomen
de ets hing er wat verloren bij
in grijstonen meanderde een beekje,
vlak langs de kapel naar zee
wie net als Dirkje Kuik kon dromen
stroomde met het beekje mee
Door Geert Zomer
Door Redactie Armelo.nl, op 25 november 2011 In deze rubriek komt een raadslid van Ermelo aan het woord. Hij of zij vertelt in het kort wat hem of haar bezig houdt, boeit en inspireert om zich in te zetten voor de Ermelose gemeenteraad.
Misschien is het u opgevallen dat de ChristenUnie zich nogal druk maakt om onderzoek naar de mogelijkheid voor ondertunneling bij het spoor. Ermelo wordt immers doorsneden door het spoor en het aantal treinpassages door ons dorp, zal toenemen met de komst van het randstadspoor. En hoewel wij een groot voorstander zijn van het openbaar vervoer, staan wij als ChristenUnie ook voor: veiligheid en goede bereikbaarheid voor alle inwoners van Ermelo.
Nu is het onderwerp ondertunneling niet nieuw. Sterker nog, het is zo oud als de gemeente Ermelo zelfstandig is: vanaf 1972. Vrijwel iedere partij heeft zich druk gemaakt over mogelijkheden voor tunnels onder het spoor. Het bleek steeds niet mogelijk. Maar een goed gedegen onderzoek, om alle mogelijkheden te bekijken is er nooit geweest!
In onze naburige gemeenten, ook met centra aan het spoor gelegen, zijn er mooie tunnels te bewonderen. Of die tunnels gaan er binnenkort komen zoals in Harderwijk en in Nijkerk. Dat moeten wij toch ook voor elkaar kunnen krijgen, denk ik dan! Komend jaar viert de gemeente Ermelo haar veertig jarige zelfstandigheid . Een mooi moment, na veertig jaar, om het onderwerp ondertunneling eens en voor altijd goed aan te pakken! En dat vind ik!
Mevrouw Folkje Spoelstra
raadslid ChristenUnie
f.spoelstra@ermelo.nl
Bron: Ermelo.nl
Door Redactie Armelo.nl, op 14 november 2011  Toen twee vrouwen hun boodschappen bij de buurtsuper wat nonchalant op de band gooiden, zei de ene vrouw nogal luidruchtig tegen de ander: “Oh, heerlijk helemaal vrij dit weekend. De kinderen gaan naar Gerrit. En ik ben zo vrij als een vogeltje. Tsjonge, wat een opluchting. Eindelijk! Ik denk dat ik er even lekker tussen uitga!” De andere vrouw keek haar even verbaasd aan. “Gerrit heeft toch elke veertien dagen de kinderen. Dus waarom ben je dan nu zo uitgelaten?” De eerste vrouw keek haar wat samenzweerderig aan en antwoordde: ”Je weet toch wel wat voor weekend dit is, hè?” Bij de ander gleed een peizende blik over het gezicht. “Kom op, Sinterklaas komt aan! Dat weet je toch wel! Ach nee, jij hebt nog geen kids, die dingen gaan natuurlijk langs jou heen. Maar niet bij mij. Zal ik je nou eens je vertellen wat dat elk jaar betekent? Gekte! De kids zijn er nu al vol van. En zaterdag staan ze al uren voordat hij aankomt al te dreinen van ‘gaan we nou?’. En ik me maar haasten, want Gerrit stak toendertijd geen poot uit. Die ging voor geen goud mee! Het kwam allemaal op mij neer. Elk jaar had hij zijn smoesjes klaar om niet mee te hoeven. Een klerehekel had hij eraan. Dus ik moest wel. Je kunt het de kinderen natuurlijk niet ontnemen. Maar nu u ben ik er eens ’n keertje vanaf. En dat ga ik vieren. De andere vrouw keek haar metgezellin even onderzoekend aan en zei: “Het lijkt me juist harstikke leuk om met de kinderen naar die intocht te gaan. Dat zijn toch hoogtepuntjes in hun leven?” Terwijl ze haar portemonnee uit haar tas viste, antwoordde de ander: “Meid je kunt wel merken dat jij er nog nooit tussen hebt gestaan. Constant je door de menigte wringen met twee jengelende kinderen aan je hand en de ruzies over wie op je nek mag zitten om iets te kunnen zien. En dat vreselijke geduw!
En altijd moeten ze de Sint een handje geven en pepernoten krijgen. Mens ik heb het hele huis al vol liggen met dat spul, maar dat is natuurlijk niet echt. Ze moeten het van Zwarte Piet krijgen. En na de haven moeten ze ook nog naar de markt om de Sint daar te zien. Dus je haast je maar weer met de meute mee naar de markt en daar begint die hele soos opnieuw. Mama, ik kan bijna niks zien, wil je me optillen! Mij ook optillen, roept de ander dan. En weer ruzie en gejengel. En als we dan eindelijk weer thuis waren, was ik kapot en viel op de bank. Gerrit vroeg dan altijd vals: “Was het leuk, jongens?” Nou dat kan hij dan nu eens mooi ervaren, want dit weekend zijn de kids voor hem!” De ander keek haar even aan en zei: “Weet hij eigenlijk wel dat de Sint dit weekend aankomt?”. “Weet ik veel! Maar als ik de kinderen heb afgeleverd weet hij dat binnen ’n minuut. Dus ik peer hem meteen als ik ze heb afgezet!” De andere vrouw probeerde het nog even met: ”En als hij nou toch volhoudt en thuisblijft?” De ‘bevrijde’ vrouw keek haar even aan en zei: “Meid, jij kent de kinderen. Wat denk je zelf?” Na ’n moment van aarzeling zei de ander: “Hij gaat!” De ogen van de vrouw met het heerlijke, vrije weekend begonnen opeens te stralen en terwijl ze de tas met boodschappen optilde zei ze bij het weggaan: “Jij snapt het. Kijk zo’n scheiding is nooit leuk. Ik heb er veel weet van gehad, dat weet je. Scheiden doet tenslotte lijden. Maar er zijn zo van die momenten dat ik denk: Het heeft ook zo zijn voordelen!”
Door Roeland Wels
Door Redactie Armelo.nl, op 13 november 2011  uit het beeld genomen en in haar mystieke vinding
apart in spiegelschrift gezet.
hier zit ik onder de kleine rode boei,
watertrappel nu
met mijn linkerhand en
schrijf tegen de rietkraag een
waterschuw vers.
Door Redactie Armelo.nl, op 13 november 2011 Dries ligt in bed met hoge koorts
met alleen een laken
terwijl het buiten warm is, heeft hij het heel erg koud
en moet constant braken
Lars was gisteren aan ’t chillen
hij is enorm bezweet
en ligt vreselijk te rillen
dat komt door die pillen op het feest
Dries is in het Pesthuis opgenomen
hij heeft builen in zijn lies, zijn nood is hoog
het rillen is niet afgenomen
hij gaat zeker dood
Lees meer >> ‘Pesthuis’
Door Redactie Armelo.nl, op 30 oktober 2011  Eigenlijk wilde ik geen woorden vuil maken aan de beschamende koehandel rond de gedwongen terugkeer van Mauro naar Angola. Iedereen weet dat minister Leers heel simpel gebruik had kunnen maken van zijn discretionaire bevoegdheid om deze jongen in Nederland en bij zijn pleegouders te houden. Verschillende rechtsgeleerden hebben dat deze week haarfijn uitgelegd in de ‘Volkskrant’. Geen weldenkend mens had daar bezwaren tegen gemaakt. Maar dat wil die man niet. Die Leers is pas geleden al op het matje geweest bij Wilders en daar had hij geen zin meer in. Hij wil nu laten zien dat hij echt haren op zijn tanden heeft. En daarom moet Mauro weg. Wat een pech heeft die man de laatste tijd gehad. Een paar jaar geleden zijn pensioen en burgemeesterschap verspeeld door gesjoemel met een vakantiewoning in Bulgarije. Dus moest hij wel blijven werken. Dan maar minister worden, maar weer niet op tijd beseffen in wat voor wespennest hij zich ging steken. En wat een krokodillentranen zijn er deze week in het CDA niet vergoten om deze jongen. Dus verwachtte iedereen dat het wel eens een spannend congres zou kunnen worden. Ik niet! Ik ken die club zo onderhand wel. Grote woorden, zelden er naar handelen. Het schijnt dat 3% van de achterban van deze club nog vertrouwen heeft in voorman Maxime Verhagen. Vind ik nog veel. Maar waarom handhaven ze zo’n man dan? En alweer twee dissidenten. En weer die Ferrier en Koppejan. Ik zie het stel indertijd bij de kabinetsformatie nog zo voor me. Dagelijks op televisie draaien en wurmen. Maar de uitkomst stond natuurlijk allang vast. Mevrouw Ferrier is al weer aan het aarzelen en probeert deze schande met een studievisum te verdoezelen. En Koppejan gaat ook akkoord met zo’n soort oplossing. Wedden! Hoewel ik de wanhoop van die jongen begrijp, hoop ik dat hij dit gaat weigeren. Je wil toch niet het onderwerp zijn van zo’n blamerende koehandel? Maar hij heeft natuurlijk geen keus. Kijk de zaak is duidelijk. Het CDA wil aan de de macht blijven, al slinkt de achterban dagelijks, en is daarvoor tot veel bereid. Op de knieën voor Wilders en daarvoor een vriendelijke, bescheiden jongen, die geen vlieg kwaad doet en een sieraad is voor onze multiculturele samenleving, zijn pleeggezin en het land uitzetten. Lees meer >> ‘Farizeeër’
Door Redactie Armelo.nl, op 24 oktober 2011  Wetenschappelijk onderzoek brengt ons in de regel weinig goed nieuws, en als het al goed is, is het verdacht. Zo bleek uit wetenschappelijk onderzoek van de Universiteit van Wageningen dat melk gezond is. Als u net als ik uit de jaren vijftig stamt wist u natuurlijk allang dat melk gezond is, want melk is gezond. Jarenlang zijn wij voorgelicht door Joris Driepinter, die dwingend stelde dat drie glazen melk per dag nodig is om gezond op te groeien. Eigenlijk was onderzoek dus overbodig, maar Campina, een der grootse der melkproducenten vond toch dat Wageningen er nog eens een onderzoekje tegenaan moest gooien, en wat bleek? Melk was erg gezond!
Dat wordt dan natuurlijk verdacht. Ik hoor het Femke Halsema nog zeggen in de Tweede Kamer; ‘wij van WC-eend, adviseren WC-eend’. Helder toch. Wij van Campina, adviseren Campina. Ondanks veertig jaar indoctrinatie wordt je dan achterdochtig. Alsof Marlboro zegt dat roken best gezond is en Lucas Bols adviseert dat jonge jenever, goed is voor je lever.
Het is daarom fijn dat er uitzonderingen op de regel zijn. Soms is wetenschappelijk onderzoek nuttig. Recent zijn er honderden koffiedrinkende vrouwen onderworpen aan een onderzoek en wat bleek; koffie helpt tegen een depressie!
Je kunt overal depressief van worden; van je partner, je kinderen of je werkgever, maar koffie blijkt hier een goed hulpmiddel tegen. Koffiedrinkende vrouwen deden minder aan zelfdoding en hebben een beter humeur. Ze slapen zelfs beter dan vrouwen die geen koffie drinken.Al eerder was gebleken dat koffie preventief werkt bij hart- en vaatziekten en het voorkomen van kanker. Forse koffiedrinkers scoren significant beter als het om deze ziekten gaat, dus koffie lijkt een wondermiddel. Vroeger vertelde men altijd dat je rood haar kreeg van koffie, maar daar is niets van gebleken. Dames die bij elkaar op de koffie komen, kunnen met een gerust hart zeggen dat ze aan hun gezondheid werken en voor werkgevers wordt het aantrekkelijk om in de koffiepauze te investeren.
Dat levert gezond personeel en een laag ziekteverzuim.
Bovendien bespaart het antidepressiva en kunnen ook de kosten voor de gezondheidszorg naar beneden. En als de koffie ook nog via Fair Trade wordt gekocht wordt de handel met de derde wereld ook nog gestimuleerd. Zoveel voordelen uit één bakje troost. De naam zegt het al! Nu is er nog maar één kleinigheid die ik zou willen weten. Het koffieonderzoek wordt hopelijk niet gesponsord door Douwe Egberts. Moeten we nog even onderzoeken.
door Theo Bakker
Door Redactie Armelo.nl, op 17 oktober 2011  Het was een ijdel weekje op televisie. Niet iets om je druk over te maken, want we weten hoe dat daar werkt bij al die egootjes. Zo was er een kleine rel tussen de wat zuigende interviewer Sven Kockelmann en Peter R. de Vries. Kon je op wachten. Hij had de Vries in een vriendelijke mail uitgenodigd voor een gezellig gesprek. Daar ging die ijdele Peter maar wat te graag op in. Maar toen die Kockelmann toch wat stevige vragen begon te stellen begon Peter R. De Vries plotseling met die e-mail te wapperen. Had hij alvast in zijn binnenzak gestopt, bang als hij was voor kritische vragen. “Alleen lief zijn en mijn ego strelen, anders wordt ik boos!”. Peter houdt namelijk wel van heel kritisch zijn over anderen, maar als hij zelf aan de beurt is, geeft hij niet thuis. Kockelmann had dat kunnen weten, want toen er ooit bij DWDD te weinig aandacht aan zijn boekje was geschonken, schoot Peter nog aardig uit zijn slof. Een soap voor twee ijdele heren. Over ijdel gesproken. Heeft u Ivo Niehe nog horen uitglijden bij Pauw en Witteman? Dat ging over een optreden van hem in Parijs. Zijn talen spreekt hij goed, nu de inhoud nog. Ik heb wel eens tien minuten gekeken naar wat hij in het theater zoal doet. Oubolligheid troef. Maar laat ik oppassen, want ik hoorde zo waar de mensen in die zaal nog even lachen. Het waarom ontging me.Maar nu is heel Parijs in de ban geraakt van het fenomeen Ivo Niehe. Tenminste dat vond hij zelf. Hij heeft voorlopig alle televisieoptredens afgezegd. Ik denk dat zijn omgeving heeft gezegd: ”Nou maar even niet meer Ivo, even tot jezelf komen!” IJdelheid dus. En wat te denken van Gerd Leers.
Lees meer >> ‘IJdel’
|
|
|
