Vanaf de eerste dag dat de vorst om de hoek kwam kijken, begon het al te gonzen. Maar na enkele dagen begon het een hype van ongekende omvang te worden. In kranten, op radio en televisie was er eigenlijk nog maar een onderwerp belangrijk. De Elfstedentocht. Pagina’s vol in allerlei bladen. Alle talkshows beheerst door dat ene ultieme onderwerp. Uit Friesland werden kuddes weer- en tochtkenners, tot vervelends toe, de studio in gesleept. Afgezien van gekruide verhalen over de ‘Helletocht’, hadden ze weinig mee te delen. En op de zeurvraag: ”Denkt u dat het door zal gaan?”, schudden ze hun doorgroefde koppen. Cameraploegen trokken er in het barre weer op uit en sleepten zich rillend van het ene wak naar het ander. Geen correspondent meer over om belangrijk nieuws te melden, want ze stonden allemaal in Friesland te koukleumen en mensen lastig te vallen met onzinvragen. Alles paraat voor die tocht, die er niet was!. De wereld mocht branden in Syrië en doodvriezen in Oost-Europa. Even geen tijd voor. Alles moest wijken voor het volkssprookje. De nationale hype. Zelf heb ik er weinig van gemerkt. Ik heb in mijn omgeving nog eens breed rondgekeken en geluisterd, maar van een koorts niets gemerkt. Logisch, want ik heb die voorzitter van het Elfstedenbestuur al afgelopen maandag heel rustig en duidelijk horen uitleggen, dat er van een tocht nog geen sprake kon zijn. Hij besloot met de woorden: “Kom niet naar ons, wij komen wel naar jullie als we iets te melden hebben”. Maar zo zijn ze bij de media natuurlijk niet getrouwd. Als ze daar een hype maken, maken ze er ook een. Maar over iets dat er niet was! We zouden toch raar opkijken als de studio’s volgende week dagelijks vol zouden stromen met allerlei deskundigen, die dag in dag uit zouden kakelen over een grote aardbeving in ons land. Dus dat ze daar bij de media een hype over zouden verzinnen. “Maar er zijn toch nooit noemenswaardige aardbevingen in ons land?”, zouden we zeggen en de zaak de rug toe keren. Maar als we er massaal bij kunnen hossen, zingen en verkleden, dan ontstaat er in ons landje bij een aantal mensen al snel een hysterie.

Lees meer >> ‘Koorts’

Een van de weinige dingen waar ik altijd erg tegenop zie, is mijn halfjaarlijks bezoek aan de tandarts. Ik smokkel daar dus mee, zodat het altijd wel iets meer wordt dan dat halve jaar. Waarom dat nou is weet ik eigenlijk niet, want in al de jaren dat ik hem visiteer heeft hij mij nog nooit noemenswaardige pijn bezorgd. En hij heeft er in al die tijd lustig op los geboord. Ik weet nog precies, hoe ik voor het eerst met knikkende knieën bij hem kwam. Er was een flink stuk van een kies afgebroken door iets hards in een krentenbol. Ik was al jaren niet meer bij een tandarts geweest, want mijn gebit had het tot dan toe aardig volgehouden, maar nu moest het. Het bleek toendertijd nog niet zo eenvoudig om een tandarts te vinden. Tenslotte belde ik zijn praktijk kon na een week terecht. Nog een week vrijheid en dan zou het noodlot mij treffen. Toen ik in de stoel lag vertelde ik mijn probleem. Hij knikte en zei alleen: “Ik zal even kijken”. Na een nauwkeurig onderzoek, deed hij zijn mondkapje naar beneden en zei: “Ik zal uw gebit eerst geheel renoveren. Dat is heel hard nodig. We zullen dat in vier keren doen. Eerst links boven, rechtsboven, linksonder en tenslotte rechtsonder. Dan komen we de afgebroken kies vanzelf tegen. U moet nu wel meteen een afspraak maken met mijn assistente”. Dan kun je natuurlijk niet meer zeggen: “Ik kom alleen voor die afgebroken kies”. Zijn woorden boden die ruimte niet. Ik heb de afspraken gemaakt en de man is toen rustig en vakkundig met de renovatie begonnen. Eerst wel even een verdovingsspuit en na een hoop gekras, gegier en vullen was het voorbij. Niets gevoeld. En toch de volgende keer weer met loden schoenen er heen. Wat is dat toch? Ooit had ik ook vliegangst, maar dat is gelukkig verdwenen, zodat ik nu vrolijk een vliegtuig binnenstap. Maar de tandarts! Dat blijft hangen.

Lees meer >> ‘Tanden’

Toen twee vrouwen hun boodschappen bij de buurtsuper wat nonchalant op de band gooiden, zei de ene vrouw nogal luidruchtig tegen de ander: “Oh, heerlijk helemaal vrij dit weekend. De kinderen gaan naar Gerrit. En ik ben zo vrij als een vogeltje. Tsjonge, wat een opluchting. Eindelijk! Ik denk dat ik er even lekker tussen uitga!” De andere vrouw keek haar even verbaasd aan. “Gerrit heeft toch elke veertien dagen de kinderen. Dus waarom ben je dan nu zo uitgelaten?” De eerste vrouw keek haar wat samenzweerderig aan en antwoordde: ”Je weet toch wel wat voor weekend dit is, hè?” Bij de ander gleed een peizende blik over het gezicht. “Kom op, Sinterklaas komt aan! Dat weet je toch wel! Ach nee, jij hebt nog geen kids, die dingen gaan natuurlijk langs jou heen. Maar niet bij mij. Zal ik je nou eens je vertellen wat dat elk jaar betekent? Gekte! De kids zijn er nu al vol van. En zaterdag staan ze al uren voordat hij aankomt al te dreinen van ‘gaan we nou?’. En ik me maar haasten, want Gerrit stak toendertijd geen poot uit. Die ging voor geen goud mee! Het kwam allemaal op mij neer. Elk jaar had hij zijn smoesjes klaar om niet mee te hoeven. Een klerehekel had hij eraan. Dus ik moest wel. Je kunt het de kinderen natuurlijk niet ontnemen. Maar nu u ben ik er eens ’n keertje vanaf. En dat ga ik vieren. De andere vrouw keek haar metgezellin even onderzoekend aan en zei: “Het lijkt me juist harstikke leuk om met de kinderen naar die intocht te gaan. Dat zijn toch hoogtepuntjes in hun leven?” Terwijl ze haar portemonnee uit haar tas viste, antwoordde de ander: “Meid je kunt wel merken dat jij er nog nooit tussen hebt gestaan. Constant je door de menigte wringen met twee jengelende kinderen aan je hand en de ruzies over wie op je nek mag zitten om iets te kunnen zien. En dat vreselijke geduw!

En altijd moeten ze de Sint een handje geven en pepernoten krijgen. Mens ik heb het hele huis al vol liggen met dat spul, maar dat is natuurlijk niet echt. Ze moeten het van Zwarte Piet krijgen. En na de haven moeten ze ook nog naar de markt om de Sint daar te zien. Dus je haast je maar weer met de meute mee naar de markt en daar begint die hele soos opnieuw. Mama, ik kan bijna niks zien, wil je me optillen! Mij ook optillen, roept de ander dan. En weer ruzie en gejengel. En als we dan eindelijk weer thuis waren, was ik kapot en viel op de bank. Gerrit vroeg dan altijd vals: “Was het leuk, jongens?” Nou dat kan hij dan nu eens mooi ervaren, want dit weekend zijn de kids voor hem!” De ander keek haar even aan en zei: “Weet hij eigenlijk wel dat de Sint dit weekend aankomt?”. “Weet ik veel! Maar als ik de kinderen heb afgeleverd weet hij dat binnen ’n minuut. Dus ik peer hem meteen als ik ze heb afgezet!” De andere vrouw probeerde het nog even met: ”En als hij nou toch volhoudt en thuisblijft?” De ‘bevrijde’ vrouw keek haar even aan en zei: “Meid, jij kent de kinderen. Wat denk je zelf?” Na ’n moment van aarzeling zei de ander: “Hij gaat!” De ogen van de vrouw met het heerlijke, vrije weekend begonnen opeens te stralen en terwijl ze de tas met boodschappen optilde zei ze bij het weggaan: “Jij snapt het. Kijk zo’n scheiding is nooit leuk. Ik heb er veel weet van gehad, dat weet je. Scheiden doet tenslotte lijden. Maar er zijn zo van die momenten dat ik denk: Het heeft ook zo zijn voordelen!”

Door Roeland Wels